بنظر من که خیلی ایده اله، بقول معروف خری که با سر نره توی طویله از پشت می کننش. گرمای زمین به منتهای خودش رسیده، هوا در اوج آلودگیه. خیلی از کشور ها با خشکسالی مواجه اند. تغییرات اقلیمی، آتش سوزی، نابودی جنگل ها، طوفان های بزرگ و محو شدن حیات در اقیانوس ها، پلاستیک هایی که همه جا پراکنده اند. و کی اینجا مقصره؟ انسان، همین اشرف مخلوقاتی که قربون قد و بالاش میرید و آزادی های افراطی که به بهانه حقوق بشر و لیبرالیسم و دموکراسی و دین و به ضرر سیاره زمین بهش داده شده. به مرور زمان اگر اقدامی نشه همون جهنمی که گفتید اتفاق می افته و دیگر هیچی باقی نمی مونه. بزرگترین دشمن ما خودمون هستیم. هندی ها و چینی ها اگر خودشون رعایت می کردند نیازی به قوانین سختگیرانه نبود. دست ازین حماقت های افزایش جمعیتی بردارید. سوئد و نروژ بالاترین استاندارد زندگی رو دارند در حالی که ما در ایران گرفتار خشکسالی هستیم و بنگلادش در پس ذره ای نان
محمد

سنگ ۸میل در کالیکس میانی گلیه دارم بچه شیر میدم ایا دوسین ضرر داره واسم
هلن

سلام خسته نباشید. من ۵ بار عمل جراحی کیست مویی انجام دادم و طب های سنتی و اسلامی متفاوتی انجام دادم و متاسفانه باز هم نتیجه ای نگرفتم و کیست عمیق شده. چند روز پیش یکی از عطاری ها «بلادر » داد که پودر کنم و روی زخم بگذارم، گفت زخم باز میشه. الان که استفاده کردم فقط پوست رو سوزونده و کاملا برداشته شده ولی زخم باز نشده. یه سوراخ کوچیک اندازه یک دانه عدس باز شده و عفونت ازش خارج میشه. بنظرتون دباره روی زخم بلادر بذارم یا نه. تاثیر بلادر بهتره یا مرحم سیاه و اسپرزه؟ تازه با سایتتون آشنا شدم و با خوندن این مقاله خیلی امیدوار شدم از شر این درد ۵ ساله خلاص بشم. ایمیلم رو براتون فرستادم، اگه میشه لطف کنید یه راه ارتباطی برام بفرستید که یا بصورت تلفنی یا حضوری خدمتتون برسم که ان شاء الله این از این بلا خلاص بشم. بخدا ۵ ساله که درگیر انواع پزشکم. از از زندگی عقب افتادم. نمیتونم کاری انجام بدم، اصلا نماز خوندن هم برام مشکل شده. ممنون. خدا خیرتون بده
محمد

سلام اقای دکتر وقت بخیر با توجه به این که در طب سنتی گفته شده شکر سفید باعث رشد ویروس می شود و در بیماری های ویروسی نباید مصرف شود بنابراین در بیمار کرونا نیز نباید مصرف شود . مصرف شیرینی های طبیعی مانند شکر سرخ یا قهوه ای یا لبو که شکر از ان گرفته می شود در بیماری کرونا چگونه است.
ص

کسانی که ادای «آریا بودن»شون زمین و زمان رو دو شقه می کنه، به نمونه های بارزِ «نجس پروری» تبدیل شدند. نجاستی که تا پیش از این در زندگی شون موج میزد و حالا خودشون با دستای خودشون دارن آن را علنی می کنن و پرچمی آشکار با خودشان به این طرف و آن طرف می روند با این مضمون: «به من نزدیک نشوید»
شهریار

معاون وزیر این حرف رو زده و از همون شیوۀ «ترس از دست دادن» استفاده کرده چون قصد داره یه نفره معضل ازدواج رو با دروغ و ترسوندن پسرهای جوان حل و فصل کنه. 1- فرض محال می گیریم که دخترهای آمادۀ ازدواج کمتر شده باشن، آیا پسرهای آمادۀ ازدواج بیشترن؟ یعنی واقعاً صرف رسیدن به سن ازدواج این معادله رو حل میکنه؟ نه برادر مؤمن، رسیدن به سن ازدواج یکی از صدها پیش نیازِ آمادگی برای ازدواج است. کار با حقوق مناسب، مسکن ارزان حتی اجاره ای، امنیت شغلی، اقتصاد پایدار (طرف ازدواج کرده سکه بوده یه میلیون، الان شده ده میلیون)، عدم تمکین به شرایط حداقلی برای شروع زندگی (خانم ها میخوان مثل یه پرنسس زندگی شون رو شروع کنن تا شب تا صبح کله شون توی فضای قاب شدۀ «مجازی» هست و رویاپرداز که بودن بدتر شدن) و الی ماشاءالله.... 2- شنونده باید عاقل باشه... خودمان رو فریب ندیم... واقعاً مثل یک شیعه فکر کنیم... السلام علی من اتبع الهدی...
شهریار

سلام وقت شما بخیر. بنده با مراجعه به دکتر، متوجه شدم که واریکوسل دارم. اما اقدام به جراحی نکردم. واریکوسلم قابل مشاهدست. اما هیچ دردی ندارم. اضافه وزن هم ندارم. اینکه قابل مشاهدست نگران کننده است؟؟
حسین

سلام دستوری که در قسمت نظرات برای جلوگیری از ریزش مو فرمودید (پوست تخم‌مرغ+عسل و...) برای افراد با طبع‌های مختلف مفید است؟ (طبع گرم و خشک و گرم و تر مدنظر هست) در صورت امکان، لطفا مقاله‌ای در مورد علل ریزش مو منتشر، و یا منابع معتبر در این زمینه معرفی بفرمایید. ممنونم
علی

سلام جناب دکتر علیان نژاد بنده مردی 45 ساله هستم که 20 سال است ناراحتی معده دارم که حدود 17 سال پیش تا مرحله عمل جراحی هم پیش رفت ولی شکر خدا با دارو کنترل شد.. در این مدت به شکل متناوب داروی امپرازول مصرف کرده ام . در حال حاضر به علت عوارض این دارو مشکل پوکی استخوان پیدا کرده ام ولی امکان قطع این دارو را ندارم. چون به محض قطع دارو شبها از شدت سوزش و ترش و درد از خواب بیدار می شوم و معده ام می سوزد. خیلی نگران هستم . تا بحال درمانهای سنتی را هم پیگیری کرده ام اما فایده ای نداشته است .لطفا اگر درمان سنتی دارد راهنمایی بفرمایید. خدا به شما جزای خیر بدهد انشاءلله
صالح

سلام خدمت دکتر محترم عمه بنده سرطان سینه داشت اما با وجود برداشتن سینه این سرطان متاستاز کرده،قسمت های درگیر شده به جز کبد خوب شدن، به علت درگیری کبد پوست و چشم ایشون زرد شده و اشتهایی ندارن ایا شما میتوانید ایشون درمان کنید یا از همکارانتان کسی را میشناسید که قادر به درمان باشد؟ لطفا زودتر پاسخ دهید،اجرتان با ابا عبدلله
عباسی
نوزادان و کودکان
نظام‌های پاداش در تربیت کودک؛ به بچه‌هایتان استیکر ندهید (مقاله انتخابی)
تعداد: 0 میانگین: 0
[تعداد بازدید : 4296]

[نسخه چاپی]

 

 

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم 

و صلّي الله علي محمّد و آله الطّاهرين  و لعنة الله علي اعدائهم اجمعين 

 

 

 

 

نظام‌های پاداش در تربیت کودک :

بـه بـچـه‌هــایـتــان اسـتـیــکر نـدهـیـد

 

 

 

 

 

استیکرها ممکن است تلقی کودکان دربارۀ رفتارهای اجتماعی را کاملاً تغییر دهد.

 

 

 

اریکا رِیشر
ترجمۀ : احسان یزدانی
مرجع : Atlantic
دن اریلی، اقتصاددان رفتارگرا و استاد دانشگاه دوک، در تحقیقاتی تجربی دربارۀ اینکه وقتی هنجارهای اجتماعی با هنجارهای بازار و اقتصاد با هم تصادم می‌کنند، چه اتفاقی می افتد، به نتیجۀ مهمی رسیده است. او دریافته که وقتی این دو نوع هنجار در یک موقعیت با هم تصادم پیدا می‌کنند، هنجارهای بازار، هنجارهای اجتماعی را زیر نفوذ و کنترل خود قرار داده و کانونِ تصمیم را از روابطِ انسانی به تجارت تغییر می‌دهند.
 

 

به بچه‌هایتان استیکر ندهید
 

 

آتلانتیک — در مقام روان‌شناسِ خانواده، پس از سال‌ها فعالیت و کار با هزاران خانواده دریافته‌ام که یکی از گرفتاری‌های بسیار رایجی‌ که والدین با آن مواجه‌اند، این است که چطور کودکانشان را به کارهایی که از آنها می‌خواهند وادار کنند. یکی از پرسش‌های همیشگیِ والدین این است که برای رسیدن به این هدف، از چه ابزارهایی می‌توانند استفاده کنند و کمک بگیرند؟

 

 

یکی از این ابزارها ورقه‌های استیکر است. استیکرها نوعی سیستم تغییر رفتارند که در آن، کودکان در برابر انجام رفتارهای مطلوب، مثل مسواک‌زدن، مرتب‌کردن اتاق خود یا انجام تکالیف، برچسب‌هایی دریافت می‌کنند. بچه‌ها بعداً می‌توانند برچسب‌هایی را که جمع کرده‌اند، مثلاً برای گرفتن جایزه، رفتن به گردش و تفریح و خوردن خوراکی‌های محبوبشان مصرف کنند.

 

 

گردآوری داده‌ها دربارۀ دو چیز، دشوار است: نخست، گستردگی و فراوانی استفاده از استیکرها و دوم، اینکه از چه زمانی و چرا اینقدر رایج و پرطرف‌دار شده‌اند؟

 

 

با‌وجوداین شواهدِ پراکنده می‌گویند که استیکرها در میان والدین امریکایی تقریباً به مقدار زیادی فراگیر و رایج شده‌اند. جست‌وجو در گوگل [به زبان انگلیسی] برای «استیکرهای ورقه‌ای»، «استیکر تکالیف» و «استیکر جایزه» در مجموع بیش از یک‌میلیون نتیجه به شما خواهد داد. آمازون، وبگاه آنلاین فروش کتاب و وسایل، بیش از ۱۳۰۰ محصول ترکیبی برای چنین جست‌وجویی به شما پیشنهاد می‌کند. رِدیت، یک وبگاه بسیار بزرگ برای تبادلات فکری و مراودات اجتماعی است. این وبگاه پر است از اتاق‌های آنلاین گفت‌وگو برای پدران و مادرانی که از یکدیگر دربارۀ مزایای چنین استیکرهایی می‌پرسند و راهبردهای مختلف استفاده از آن را به بحث می‌گذارند.

 

 

به‌راحتی می‌توان مشاهده کرد که تا چه حد والدین به توانایی استیکرهای تشویقی برای به‌دست‌آوردن نتایج سریع جذب می‌شوند و به استفاده از آن‌ها روی می‌آورند. با مشوق‌های صحیح و ساختار مناسب، این سیستم می‌تواند به روشی مؤثر بچه‌ها را به پذیرش عادت‌هایی همانند مسواک‌زدن، یا مرتب‌کردن وسایل پس از بازگشت از مدرسه وادار کند.

 

 

طرف‌دارانِ استیکرهای تشویقی می‌گویند که چنین مدل‌هایی از پاداش به پرهیز از جنگِ قدرت کمک می‌کند. همچنین سبب می‌شوند والدین کمتر غر بزنند؛ بنابراین روالِ زندگیِ روزانه را در خانواده آسان‌تر می‌کنند. استیکرها به شکل‌های مختلف چنین هدفی را برآورده می‌کنند. ایراد استیکرها و سیستم‌های پاداشِ مشابه، این نیست که کارایی ندارند. ایراد اینجا است که بیش از حد مؤثرند و درعین‌حال هم برای فرزندان و هم خانواده‌هایشان در دراز مدت پیامدهای بسیار منفی و ناخواسته ای به همراه دارند.

 

 

استیکرها ابزارهای روان‌شناختیِ قدرتمندی هستند و می‌توانند از تأثیر روی انگیزه‌های کودکان فراتر روند و بر قالب فکری آنان اثر بگذارند و حتی روابط آن‌ها با والدینشان را نیز دستخوش تغییر کنند.


 

مدافعانِ استیکر اغلب از ذکر مخاطرات بالقوۀ این برچسب‌ها غفلت می‌کنند. وقتی چنین روشی نتیجۀ معکوس می‌دهد، والدین مبهوت و شگفت‌زده می‌مانند. برایم تعجب آور نیست وقتی به‌وفور، گِله و شکایت پدران و مادران را می‌شنوم که می‌گویند استیکرهای تشویقی آنگونه که باید عمل نکرده‌اند. مادری که ابتدائاً از نتایجِ سیستمِ استیکرهای تشویقی خشنود بود، می‌گفت وقتی از پسر هشت‌ساله‌اش خواسته از آنچه می‌کرده دست بردارد و به برادر کوچک‌ترش کمک کند، پسرش پاسخ داده: «درعوضش چی بهم می‌دهی؟»

 

 

ایراد استیکرها و سیستم‌های پاداشِ مشابه، این نیست که کارایی ندارند؛ ایراد اینجا است که بیش از حد مؤثرند.

 

 

زن و شوهر دیگری که در یکی از کلاس‌های من دربارۀ تربیت فرزندان شرکت کرده بودند، زمانی که نظام پاداش دیگر کارایی نداشت، به سختی افتاده بودند: «به دخترمان گفتیم اگر بعد از شام در تمیزکردن آشپزخانه به ما کمک کند، می‌تواند امتیازهای بیشتری برای رسیدن به هدفش، یعنی خریدن تلفنی جدید، به دست آورد؛ اما دخترمان فقط گفت: نه؛ خیلی ممنون. حالا چکار می‌توانستیم بکنیم؟»

بسیاری از این والدین که استفاده از نظام پاداش را با هدف ارزشمندِ راحت‌کردنِ روال‌های توی خانواده شروع می‌کنند، در ابتدای کار از نتایج به‌دست‌آمده خوشحال می‌شوند و موارد بیشتری را در ورقه‌های استیکرها اضافه می‌کنند. کودکان دوست ندارند در شستن لباس‌ها کمک کنند یا اسباب‌بازی‌هایشان را با بچه‌های دیگر به اشتراک بگذارند؟ اشکالی ندارد. برای انجام این کار به آن‌ها استیکر بدهید.

 
مایلم این پدیده را که در آن نظام‌های پاداش کاملاً در حیات خانواده فراگیر می‌شوند، «اقتصاد پاداش» بنامم. در اقتصادهای پاداش، بچه‌ها یاد می‌گیرند که رفتارهای مطلوب را درمقابلِ پاداش دریافتی، معامله کنند. بعضی وقت‌ها این پاداش‌ها به‌طور مستقیم به دست می‌آید؛ مثلاً یک اسباب بازی، بستنی یا کتاب. بعضی وقت‌ها نیز ارزشی که در معامله به دست می‌آید، در قالب برچسب یا اشیای دیگر ذخیره می‌شود؛ مثل ارزش پول که بعداً می‌توان با آنچه مدنظر است، معاوضه کرد. سیستم هر چه که باشد، اقتصادهای پاداش یک الگوی تراکنشی برای رفتار را ترویج می‌دهند: کودکان انتظار دارند که برای رفتارِ خوب پاداش دریافت کنند و مایل نیستند که رفتار مدنظر را «رایگان انجام دهند»؛ همانند پسر هشت‌ساله‌ای که برای کمک به برادر کوچک‌تر از خودش پاداشی طلب کرده بود.

 
برخی مخاطراتِ استیکرهای تشویقی که دربارۀ آن‌ها بحث زیادی صورت گرفته، شامل خطر تضعیف انگیزه‌های درونی کودکان است یا به‌عبارت‌دیگر، نیاز به عرضۀ پاداش‌های بیشتر و بهتر. به این علت که پاداش‌های اولیه جذابیت و کشش خود را از دست داده‌اند. اما شاید مطلبِ دردناک‌تر، این باشد که اقتصادهای پاداش بر شیوۀ اندیشیدن بچه‌ها دربارۀ روابط با دیگران نیز اثر می‌گذارند.
در برخی مواقع کودکان نه‌تنها برای انجام وظایفشان، همانند مسواک‌زدن، پاداش می‌گیرند، بلکه علاوه‌برآن برای آنچه دانشمندان علوم اجتماعی رفتارهای «خودجوش یا داوطلبانه» می‌نامند نیز پاداش می‌گیرند؛ کارهایی شبیه کمک‌کردن به دیگران، همکاری و به‌اشتراک‌گذاریِ داشته‌ها. مطالعات نشان داده‌اند که دادن پاداش‌های ملموس به کودکان در برابر رفتارهای نوع‌دوستانه ممکن است رفتارهای سودمند و خیرخواهانۀ آنان را در آینده کاهش دهد و تمایل کودکان به کمک‌کردن به دیگران را از بین ببرد. 
آموزه‌های برآمده از اقتصادِ رفتاری به ما کمک می‌کنند تا این تأثیر را توضیح دهیم. از منظر اقتصاد رفتاری، رفتارِ پروبلماتیکِ کودکانی که در اقتصاد پاداش –در عوض این کار چی بهم می‌رسد؟- تربیت می‌شوند، عکس‌العملی پیش‌بینی‌پذیر است در مواجهه با تصادمِ دو دسته از هنجارها: هنجارهای اجتماعی، یعنی نیروهای پنهانی که چگونگیِ عملکرد انسان را شکل می‌دهد و هنجارهای بازار، یعنی سیستمی از پرداخت، بدهی، قرارداد و مشتری.

 
دن اریلی، اقتصاددان رفتارگرا و استاد دانشگاه دوک، در تحقیقاتی تجربی دربارۀ تأثیرات این دو مجموعه از هنجارها بر یکدیگر دریافته است که وقتی این دو نوع هنجار در یک موقعیت با هم تصادم پیدا می‌کنند، هنجارهای بازار هنجارهای اجتماعی را تحت نفوذ و کنترل خود قرار داده و کانونِ تصمیم را از روابطِ انسانی به تجارت تغییر می‌دهند.

 
اگر بچه‌ها وجودشان در خانواده را یک شغل ببینند، چه خواهد شد؟

 

اریلی با ذکر مثالی از کتاب خود، غیرعقلانیِ پیش‌بینی‌پذیر؛ نیروهای پنهانی که تصمیم‌های ما را شکل می‌دهند۱، عملکرد یک مهدکودک را توصیف می‌کند. این مهدکودک سعی می‌کند تعداد پدران و مادرانی را که با تأخیر به دنبال فرزندان خود می‌آیند، کاهش دهد. این مرکز مراقبت از کودکان تصمیم می‌گیرد که چنین والدینی را جریمه کند. پس از آنکه این طرح جریمه تعیین شد و به همه والدین اعلان گردید، در عمل مشخص شد که در واقع تعداد پدران و مادرانی که با تأخیر به‌دنبال فرزندانِ خود می‌آیند، افزایش یافته است. چرا؟ با معرفی نظامِ جریمه، این سیستم که به هنجارهای بازار متعلق است، ناهشیارانه بر هنجارهای اجتماعی تأثیر می‌گذارد. قبل از این، والدین سعی می‌کردند تا سر موقع و بدون تأخیر به‌دنبال فرزندانشان بروند؛ چراکه دربارۀ دردسری که برای کارمندان مهدکودک به وجود می‌آوردند، احساس بدی داشتند (هنجاری اجتماعی)؛ اما اکنون، تأخیرداشتن در چارچوب هنجارِ بازار قرار می‌گیرد، به این معنا که می‌توانند جریمه‌اش را پرداخت کنند و وجدان خود را راحت کنند. مهدکودک برای تأخیر مبلغی به‌عنوان جریمه در نظر گرفته بود و بسیاری از والدین مایل بودند که آن را پرداخت کنند. 
در موردی مشابه، هنگامی که والدین برای رفتار خوب کودکان به آن‌ها پاداش می‌دهند، هنجارهای بازار را وارد خانواده می‌کنند؛ جایی که همواره محلِ برقراری و حاکمیتِ ارزش‌های اجتماعی بوده است. هنگامی که با اریلی دربارۀ کاربردِ تحقیقش در زمینۀ سیستم‌های پاداش ازجمله استیکرهای تشویقی صحبت کردم، توصیۀ او این بود که والدین پیامدهای دراز مدت آن را در نظر بگیرند: سیستم‌های پاداش راه‌ حل‌های رضایت‌بخشِ کوتاه‌مدتی ایجاد می‌کند؛ اما به چه قیمتی؟ اگر بچه‌ها وجودشان در خانواده را یک شغل ببینند، چه خواهد شد؟

 
اریلی مثالی شخصی می‌زند دربارۀ اینکه چگونه ذهنیتی تراکنشی می‌تواند نیت خیر را ضعیف کند. او زمانی در دانشگاهی مشغول به کار بود که درآن سیستمی مبتنی بر امتیاز دهی استفاده می‌شد. به‌کارگیری این سیستم به این منظور بود که اطمینان حاصل شود که اعضای کادر آموزشی و هیئت‌های علمی دانشگاه، الزام‌ها و شرایط تدریس را رعایت می‌کنند. اریلی زمانی که متوجه شد طبق چه فرمولی می‌توان امتیاز به دست آورد، فهمید که چطور امتیازها را به حداکثر برساند و درنتیجه تا جایی که می‌توانست تلاش می‌کرد تا با کمترین تلاش، بیشترین امتیازها را به دست آورد. اریلی می‌گوید: «من توانستم ۱۱۲ امتیاز با آموزشِ فقط یک درس در هر سال به دست آورم. من یک کلاس با تعداد زیادی دانشجو و تعداد زیادی دستیار داشتم. بنابراین از فرمول مزبور به شکل بهینه‌ای استفاده کردم.»
 
برعکس، در دانشگاهی که اکنون در آن کار می‌کند، به‌شکل ساده‌ای از همه انتظار می‌رود که همیار هم باشند و به یکدیگر کمک کنند. «این بدان معنی است که من در حقیقت بیشتر درس می‌دهم. هر سال داوطلب می‌شوم که کلاسی برای دانشجویان در مقطع کارشناسی داشته باشم؛ بااینکه چنین چیزی بخشی از قراردادِ رسمی من نیست. سیستم امتیازدهی‌ای که در آن دانشگاه برقرار بود، عمدتاً هر گونه حسن نیتی را از بین می‌برد.»

 
والدین ممکن است بین برچسب‌دادن به کودکان برای مسواک‌زدن و برچسب‌دادن به آن‌ها برای کمک‌کردن به خواهر یا برادر کوچک‌ترشان تفاوت اندکی ببینند. باوجوداین، باتوجه ‌به تأثیرِ منفیِ پاداش بر رفتارِ خودجوش یا داوطلبانه و اثرِ زیان‌بار هنجارهای بازار بر روابط، سؤالی نگران‌کننده مطرح می‌شود: هنگامی که والدین کارایی کوتاه مدت استفاده از پاداش را در ترویج و تشویق رفتارهای خوب برمی‌گزینند، این امر چه تأثیری بر خانواده می‌گذارد؟

 
اریلی می‌گوید: «اگر رابطه‌ای با فرزندان خود ایجاد کردید که بسیار تراکنشی است، وقتی چندین سال گذشت و سن‌وسال همه بیشتر شد، چه چیزی را انتظار دارید؟ «من نمی‌گویم که برچسب‌دادن به بچه‌ها باعث می‌شود که در آینده والدین خود را به خانۀ سالمندان خواهند فرستاد؛ اما اگر به این ایدۀ پشتِ استیکرها فکر کنید، آن را قدمی در همان مسیر می‌بینید.»

 

 

مقالات مرتبط : 

 

*

*

*

*

 


پی‌نوشت‌‌ها :


* این مطلب در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۱۶ با عنوان Against the Sticker Chart در وبسایت آتلانتیک منتشر شده است.

 

[۱] Predictably Irrational: The Hidden Forces That Shape Our Decisions

 

 

منبع :

ترجمان علوم انسانی



نظرات
  سلام آقای دکتر پسر دوساله ای داریم که ازبس شیرین و دوست داشتنیه مدام من بوس وگازش میگیرم طفلکی ازبس گازش گرفتم ازمن فراریه فقط وقتایکه گرسنه ش میشه پیشم میاد، همسرم میگه این نوع دوست داشتن من غیر عادیه و من اختلالی چیزی دارم!! بعضی وقتا نسبت به همسرمم این شکلی میشم ... آخه من چیکار کنم با بوس کردن سیر نمیشم بنظرتون من بیماری دارم! ؟
ارسال کننده نظر : .      تاریخ ارسال نظر : ۲۹ فروردين ۱۳۹۹
  

سلام. عشق ورزی عمیق معمولا با آرامش و سکوت همراه است. رفتار شما نشان می دهد خودتان را دوست دارید و نه فرزندتان را. این که محبوب را آزار دهید با محبت واقعی تناسب ندارد. محبت عمیق و واقعی را تمرین کنید.


ارسال کننده نظر : مدیر وب سایت      تاریخ ارسال پاسخ : ۳۰ فروردين ۱۳۹۹



 
نظر خود را ثبت کنید

کاربر گرامی؛ سلامٌ علیکم

 

لطفا پیش از ثبت نظر خود توجه داشته باشید:


تجویز دارو و پیچیدن نسخه برای بیماری و مشکلات شخصی و موردی، نیاز به شرح حال کامل و معاینه بالینی دارد که طبیعتاً از طریق ارتباط مجازی، قابل حصول نیست.

 

 

لذا خواهشمندیم از تقاضای نسخه و دارو برای بیماری های موردی، اجـتناب فرمایید.

 

سایر نکات:


❶از اعلام نشانی و تلفن درمانگاه معذوریم. درصورت تمایل از طریق پایگاه «طبیب شهر»، پزشک مورد نظر خود را جستجو کنید.

ابتدا مقالات مربوطه را مطالعه کنید و پس از اطمینان از نبود اطّلاعات مورد نظرتان، نسبت به طرح سؤال اقدام کنید. از پاسخگویی به سؤالاتی که در متن مقاله پاسخ داده شده اند معذوریم.

❸از طرح سؤال هایی که نیاز به پاسخ های خصوصی و ارسال به پست الکترونیک دارد خودداری فرمایید.

❹پاسخگویی به سؤالاتِ کلّی و نیازمند پاسخ های مفصّل در توان پایگاه نیست.

❺نشانی پست الکترونیک شما در نزد پایگاه طبّ شیعه محفوظ است.

❻هرنظر را تنها یک بار ارسال کنید و از تکرار ارسال نظرات خودداری کنید.

❼حتّی المقدور از ارسال نظرات به صورت «فینگیلیش» خودداری کنید.

❽پاسخ هاي ارائه شده، كلّي و عمومي هستند و پاسخ دقيق و تخصّصي، تنها با ويزيت بيمار امكانپذير است

 

 

با سپاس و امتنان        

دکتر وحید علیان نژادی

نام :  
ایمیل :
* نظر شما
 

آخرین مقالات

هشت غذايي كه كارشناسان هرگز نمي‌خورند (مقاله انتخابی)
پیشگیری از سقط جنین از نگاه طب سنتی ایران
سالنمای حجامت 1398 شمسی (هدیه پایگاه طبّ شیعه)
از پشت فیلتر زیباتر است؛ اینستاگرام چگونه زندگی‌مان را دگرگون کرد؟
دستورات حفظ سلامتی و تغذیه برای بیماران مبتلا به سرطان
ساده انگاری در مقوله «مُد»!!
آیا تغییرات اقلیمی بچه‌دارشدن را غیراخلاقی کرده است؟ (مقاله انتخابی)
ساده‌زیستی نه‌فقط زیبا بلکه ضروری است (مقاله انتخابی)
مَـــرهَـــم؛ توصیه‌هایی از طبّ سنّتی ایران به راهیان سفر اربعین(ویراست دوّم)
جامعۀ مصرف گرا (مقاله انتخابی)
بازی با احتمالات؛ بازی با سلامت مردم-محصولات تراریخته؛ نابودگر نسل‌های آینده (مقاله انتخابی)
هر چه فقیرتر باشی، بیشتر به صفحهٔ گوشی‌ات نگاه می‌کنی (مقاله انتخابی)
ورزش‌های حرام و استعماری (مقاله انتخابی)
هشدار: من از واژۀ «چاق» استفاده می‌کنم (مقاله انتخابی)
خشکسالی با طعم نوشابه؛ کارخانه‌های کوکاکولا چگونه منابع آب جهان را می‌بلعند؟ +عکس و آمار (مقاله انتخابی)
مَـــرهَـــم توصیه‌هایی از طبّ سنّتی ایران به راهیان سفر اربعین (ویراست چهارم)
مقاومت آنتی بیوتیکی: باکتریهای مرگبار بر می گردند (مقاله انتخابی)
روان‌شناسي غربي و پشت پرده معنويت (مقاله انتخابی)
بگذارید دوباره حوصلۀ بچه‌هایتان سر برود (مقاله انتخابی)
وقتی به‌جای تجربه‌کردن زندگی از آن عکس می‌گیریم، چه چیزی را از دست می‌دهیم؟
مَـــرهَـــم؛ توصیه‌هایی از طبّ سنّتی ایران به راهیان سفر اربعین (ویراست سوّم)
دروغی به‌نام «حریم خصوصی» و «جریان آزاد اطلاعات» (مقاله انتخابی)
اعتیادی کراک‌گونه به بوتاکس (مقاله انتخابی)
آیا شکر پرطرف‌دارترین مادۀ مخدر دنیاست؟ (مقاله انتخابی)
پشت پرده اپل (مقاله انتخابی)
سیاست فرزند آوری: الگوی نژادپرستی اسرائیل (مقاله انتخابی)