الهام پورمولایی، کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، درباره مقایسه کردن کودکان اظهار کرد: مقایسه کردن انسانها در هر سنی از کودکی، نوجوانی، جوانی و حتی بزرگسالی، کاری دور از منطق و عقلانیت است، به این دلیل که انسانها، متفاوت از هم آفریده شدهاند و تواناییها و خصوصیاتشان نیز متفاوت آفریده شده است.
او افزود: هر فردی در زمینه خاصی، توانایی و استعداد دارد و نمیتوان انتظار داشت که دو نفر مثل هم باشند، اما این مسأله در دوران کودکی نتیجه زیان باری به همراه دارد، بنابراین والدین باید اجازه دهند کودکان، خودشان باشند و دائما آنها را با فرد دیگری مقایسه نکنند.
این روانشناس کودک و نوجوان تأکید کرد: کار والدین این است که شرایطی را فراهم کنند که استعدادهای خدادادی کودکان، شکوفا شود و امکان پرورش آن نیز به وجود آید؛ به طور مثال فرزندی در رشتههای ورزشی قویتر است، دیگری در ریاضی و... پس در حالت کلی مقایسه کردن کودکان آسیبهای روحی و جسمی زیادی به آنها وارد میسازد که در برخی موارد این آسیبها جبران ناپذیر خواهد بود.
او گفت: والدین زمانی که فرزندانشان را با دیگران مقایسه میکنند؛ انواع آسیبهای جسمی و فردی را به او وارد میکنند که نمونهای از این آسیبها، اختلال در عملکرد و سلامت کودکان، کور شدن استعدادهایشان، کاهش اعتماد به نفس و عزت نفس کودکان، تقویت عصبانیت، خشم و حسادت در کودکان، دروغگو شدن کودکان و خودکمبینی و سرخوردگی و کبر، غرور و خودخواهی او میشود.
پورمولایی گفت: والدین باید مبنای ذهنی شان را این بگذارند که فرزندشان، بهترین فرزندی است که میتوانستند داشته باشند؛ بنابراین تا میتوانند در تقویت اعتماد به نفس و عزت نفس فرزندشان بکوشند.