ایران بواسطه سیاستهای وارداتی و تقلیدی و اشتباه کنترل جمعیت در دهه هفتاد در یکی دو دهه آینده کشوری پیر خواهد بود. و نسبت بازنشستگان سربار تامین اجتماعیش به نسل جوان و مولد کارش روزبروز بیشتر. و این کهولت نسلی مانعی جدی برای توسعه ایران و خطری امنیتی خواهد بود.
رهبر ایران از منظری استراتژیک و بلند مدت و با مشورت با گروههای تحقیقی و کارشناسی، چند سالی است نسبت به لزوم تغییر سیاستهای جمعیتی هشدار میدهد. اما این هشدارها به صورت عامدانه توسط رسانههای دولتهای بیگانه تحریف و به کاریکاتور تبدیل شدهاند.
برای مثال امروز سایت رهبری به نقل از او گفته: «در دنیا کشورهایی که جمعیّتهای زیادی دارند، به برکت آن به خیلی امکانات دست یافتهاند؛ چین یک نمونه، هند یک نمونه… افزایش فرزند باید به صورت یک فرهنگ دربیاید. در بعضی از کشورهای غربی ــ مثلاً آمریکا ــ خانوادهای [هست که حتی] پانزده تا بچّه دارند، بیست تا بچّه دارند و از این قبیل، تشویق [هم] میشوند و هیچ کس مذمّتشان نمیکند.»
بیبیسی این خبر را به این شکل منتشر کرده: «آیت الله علی خامنه ای در دیدار با گروهی از زوج های جوان با بیان این مطلب که در آمریکا «هر خانواده» پانزده تا بیست بچه دارد، خواهان افزایش جمعیت ایران شده است.»
آیتالله خامنهای با اشاره به «بعضی» خانوادههای پرجمعیت نشان داده داشتن فرهنگ فرزندآوری در غرب هم هنوز وجود دارد. حرفی که دقیق است و کارمندان بیبیسی هم این را خوب میدانند. در همین بریتانیا، کشور کارمندان بیبیسی، رهبران سیاسی خود دارای فرزند زیاد هستند و این را با افتخار به رسانهها نشان میدهند تا فرزندآوری را به فرهنگ تبدل کنند. تونی بلر و دیوید کمرون چهار فرزند داشتند و بوریس جانسون نخست وزیر جدید هم چهار فرزند دارد.
اما بیبیسی روز روشن سخن رهبر ایران را تحریف کرده و با نقل دروغ اینکه «هر خانواده» پانزده تا بیست فرزند دارد گزارهای اشتباه و غیرممکن را به رهبر ایران نسبت داده تا او را کم اطلاع از غرب یا ناصادق نشان دهد.
در چند سال گذشته بیبیسی همیشه به نگاه رهبر ایران در زمینه سیاستهای جمعیتی یکطرفه حمله کرده.با دعوت از تحلیلگران لیبرالی که فرزندآوری را در تضاد با آزادی زنان و ارزشهای فردگرایی مدرن دانستهاند. این بار اما به جای نقد سیاستها، بیبیسی خجالت را کنار گذاشته و رسما پروپاگاندا کرده. آنهم به شیوه آمدنیوز.
باید پرسید چرا این موضوع اینقدر مهم است که بیبیسی حاضر شده حتی به قیمت از دست دادن اعتبارش جلویش بایستد؟ و دولت بریتانیا که خودش فرزندآوری بیشتر را برای مردمش تبلیغ میکند چه منفعتی در دخالت در سیاستهای جمعیتی کشوری دارد که پنج هزار و پانصد کیلومتر آنطرف تر است؟