کرچک در آرامگاه های مصر باستان یافت شده است و تاریخ آن به 4000 سال قبل از میلاد برمی گردد. روغن آن برای چراغ آرامگاه ها استفاده می شده است. کرچک گیاهی است بومی مناطق گرمسیری جهان، که در اقلیم های گرم مانند هند و آفریقا به صورت درختچه ای که بلندی آن تا 3 متر هم می رسد وجود دارد.
اما در مناطق معتدل به دلیل سرمای زمستانه، گیاه در آن مقاوم نیست و دوام آن یک سال و در برخی مناطق مناسب تر تا دوسال است. این گیاه دارای انواع مختلفی است با رنگ های متفاوت. ساقه و برگ این گیاه برحسب رقم آن ممکن است دارای رنگ های سبز، صورتی، قرمز و بنفش باشد. برگ های آن پنجه ای و شبیه برگ انجیز است.
این گیاه بنا به اقوال مختلف، بومی هند یا حبشه است ولی در هر حال کشت آن منحصر به هند و آفریقا نیست و در حال حاضر در اغلب مناطق دنیا از جمله ایران کاشته می شود.
برگ کرچک
خواص دارویی برگ کرچک عمدتاً در قالب های مختلف برای درمان درد ناحیه قلب، بواسیر، نقرس، روماتیسم، سردرد، بیماری های گوش و بیماری های پوستی توصیه می شود.
دانه کرچک
طبیعت دانه کرچک گرم و خشک است. از جمله خواص دارویی آن به عنوان پاک کننده عروق، تقویت اعصاب، قطع خونریزی، رعشه، سردی، تنگی نفس، فلج، قولنج، ناراحتی های پوستی، جوش و کورک، تهوع و سلب اشتها مفید است.
روغن کرچک
از روغن این گیاه برای شوره سر استفاده می شود. همچنین اگر هر روز به پوست دست ها مالیده شود آن را نرم و لطیف می کند. روغن کرچک می تواند سوء هاضمه را نیز برطرف کند. روغن کرچک اثر ملین و مسهلی دارد و مصرف آن سبب تحریک روده ها نمی شود، لذا می توان آن را مناسب ترین مسهل برای دوران بارداری دانست.
علاوه بر این برای رفع یبوست های عادی نیز می توان از روغن کرچک استفاده کرد.
البته استفاده از روغن کرچک عوارضی همچون ایجاد تهوع و سلب اشتها دارد که می تواند موجب آشفتگی و درهم ریختگی حال عمومی شود.